Grawitacja. Oto jedna z najważniejszych sił fizycznego Wszechświata (Umbra, to zupełnie inna sprawa). Każde ciało, każda energia oddziałuje na każde inne ciało i energię właśnie przez grawitację, oddziaływanie natychmiastowe i czasami potężne.
Podobnie rzecz ma się z ludźmi.
To, co przyciąga różnych ludzi do siebie to grawitacja właśnie. Gdy zbliżają się do siebie dwie osoby siła ta sugeruje spotkanie. Dlatego tak często zdarza się, że na pustym chodniku dwie osoby wpadną na siebie. Dlatego też osoby o dużej wadze silniej przyciągają innych ku sobie, a ci najmniejsi zwykle słabo przyciągają innych innych do siebie. Śpiący mówią, że to kwestia ich osobowości.
Siła ta nie jest tak potężna w przypadku pojedynczych osób: wystarczy nawet odrobina silnej woli, nawet śpiącego, by się jej oprzeć. To samo oddziaływanie ma jednak inne, potężne oblicze. To ono właśnie sprawia, że ludzie tworzą większe skupiska, tym większe i tym szybciej rosnące im więcej ludzi się w nich gromadzi. Taka grawitacja ma też ogromny wpływ na społeczne zachowania ludzi. Kilka osób naturalnie tworzy jeden organizm, komórkę społeczną. Ich wspólne oddziaływanie przyciąga ku sobie innych i innych. W ten sposób powstają wielkie wspólnoty, takie jak narody, ale tak też powstają małe wspólnoty, których członkowie komunikują się ze sobą w sposób zdalny. Takie społeczności wykazują identyczną tendencję, co rzeczywiste miasta: im większa społeczność tym większą ilość ludzi do siebie przyciąga i tym szybciej rośnie.
W przypadku grawitacji znanej fizykom oddziaływanie przekazują dziwne cząstki zwane grawitonami. Jak przekazywana jest grawitacja społeczna? Czy też używa cząstek? Czy też może to nie my sami się przyciągamy, ale to nasze myśli się przyciągają (znanym jest fakt, że idee potrafią znajdować coraz szerszą akceptację wśród ludzi, a i ludzi o podobnych poglądach ciągnie do siebie nawzajem)?
A jeśli tak jest w istocie, to czy aby nie jest tak, że jesteśmy naszymi myślami?
[mall;07.01.2006]